انجير انجير - گرم و تر است ، سنگ مثانه ببرد و احدات شپش كند ( دفع وى بسيماب است ) . جالينوس حكيم گويد درد سينه و سرفه را ببرد و جگر و سپرز را سود دارد ، اما انجير سفيد بهتر بود از سرخ و تر بهتر بود از خشك وى و چون بسيار مداومت نمايند دندان را زيان دارد از سفيد و سياه و سرخ و زرد . شعر انجير بهشتى كه شده قوت دلها * مقبول از آن نزد همه جنتيان است درخت انجير دراز عمر باشد و زود مرتفع نگردد و كاشتن آن بر سه نوع است و در موضعى كه كارند بايد كه پناه باشد و سايه نبود و آفتاب بر آن عمل داشته باشد و در كنار آب و زمين نمناك نباشد ، چه بسيارى آب و نم درخت انجير را زيان مىدارد . اول پاى جوش است كه از عروق درخت حاصل مىشود و نوچه دو ساله باشد ، نهال كاشته مىشود . دوم قلمه آنست كه از سرشاخ پنجه‌دار در حوت مع پنجه ببرند و كارند . سوم بذر است كه در حوت انجير را دو شبانه‌روز در آب آغشته كنند و بعد از آن دو شبانه روز ديگر ، آن را در آب مىمالند و آب تازه مىريزند پس تخم آن را با سرگين گاو مخلوط سازند و آن را از لوخ به شكل ريسمان چيزى بسازند و اين تخم و سرگين گاو بر آن بيالايند و نهر مستطيل در زمين بكنند كه عمق آن يك شبر بود و آن ريسمان در آن نهر نهند و پرخاك كنند و همان لحظه آب دهند چون سبز شود همچنان بگذارند تا بلندى آن سه ذراع شود . پس از آن موضع ، آن را بموضع ديگر نقل كنند و چون بلندى آن سه ذراع شود بموضعى كه خواهند آن را